ای روان همه تنومندان


آرزو بخش آرزومندان

تو کنی فعل من نکو در من


مهربان تر ز من تویی بر من

رحمتت را کرانه پیدا نیست


نعمتت را میانه پیدا نیست

آنچه بدهی به بنده دینی ده


با رضای خودش قرینی ده

دلم از یاد قدس دین خوش کن


نسبت باد و خاکم آتش کن

از تو بخشودنست و بخشیدن


وز من افتادنست و شخشیدن

من نیم هوشیار مستم گیر


من بلخشیده ام تو دستم گیر

از تو دانم یقین که مستورم


پرده پوشیت کرده مغرورم

راندهٔ سابقت ندانم چیست


خواندهٔ خاتمت ندانم کیست

عاجزم من ز خشم و خوشنودیت


نکند نیز لابه ام سودیت

دل گمراه گشت انابت جوی


مردم دیده شد جنابت شوی

دل گمراه را رهی بنمای


مردم دیده را دری بگشای

که ننازد ز کارسازی تو


که بترسد ز بی نیازی تو

ای به رحمت شبان این رمه تو


چه حدیثست ای تو ای همه تو

ای یکی خدمت ستانه ت را


گرگ و یوسف نگارخانه ت را

تو ببخشای بر گل و دل ما


که بکاهد غم دل از گل ما

تو نوازم که دیگران زفتند


تو پذیرم که دیگران گفتند

چه کنم با جز از تو هم نفسی


مرده ایشان مرا تو یار بسی

چه کنم زحمت تویی و دویی


چون یقین شد که من منم تو تویی

چه کنم با تو تف و دود همه


چون تو هستی باد بود همه

باد نعمای تست بود جهان


ای زیان تو به که سود جهان

من ندانم که آن چه کس باشد


کز تو او را بخیره بس باشد

کس بود زنده بی عنایت تو


یا توان زیست بی رعایت تو

آنکه با تست سوزکی دارد


وآنکه بی تست روزکی دارد

آنچه گفتی مخور بخوردم من


وآنچه گفتی مکن بکردم من

با تو باشم درست شش دانگم


بی تو باشم ز آسیا بانگم

از غم مرگ در زحیرم من


جان من باش تا نمیرم من

چه فرستی حدیث و تیغ به من


من کیم از تو ای دریغ به من

با قبول تو ای ز علت پاک


چبود خوب و زشت مشتی خاک

خاک را خود محل آن باشد


کز ثنای تواش زبان باشد

عز تو ذل خاک را برداشت


خاک را تا به عرش سربفراشت

گر ندادی کلام دستوری


که برد نامت از سر دوری

خلق را هیچ زهره آن بودی


که ترا بر مجاز بستودی

چه گشاید ز عقل و مستی ما


که مه ما و مه بود و هستی ما

به خودی مان کن از بدیها پاک


چه بود پیش پاک مشتی خاک

بیش حکمت خود ار خرد باشم


من که باشم که نیک و بد باشم

بد ما نیک شد چو پذرفتی


بد شود نیک ما چو نگرفتی

بدو نیکم همه تویی یارب


وز تو خود بد نیاید اینت عجب

آن کسی بد کند که بدکارست


از تو نیکی همه سزاوارست

نیک خواهی به بندگان یکسر


بندگان را خود از تو نیست خبر

اندرین پردهٔ هوا و هوس


جهل ما عذرخواه علم تو بس

گر سگی کرده ایم اندر کار


نه تو شیری گرفته ای بگذار

بر در فضل و حضرت جودت


بهر انجاز لطف موعودت

آنچه نسبت به تست توفیرست


وآنچه از فعل ماست تقصیر است